Στον καθρέφτη της ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας όπου κοιτάζει η συντριπτική πλειοψηφία των "μαρξιστών" στη Δύση...
Τετάρτη 24 Ιουνίου 2015
Προς Μεϊντάν και η Αρμενία;
Ηλεκτρικό Γιερεβάν: Χρωματιστή επανάσταση ή κοινωνική διαμαρτυρία;
Τα γεγονότα που εξελίσσονται στην Αρμενία καλούνται ήδη Μεϊντάν, σε αναλογία με το πραξικόπημα στο Κίεβο. Φυσικά, είναι πολύ νωρίς να αποφανθούμε για αυτό.
Η Μεϊντάν αποτελεί μια από τις εκδοχές χρωματιστής επανάστασης, με άλλα λόγια απόπειρα κατάληψης και κατακράτησης της πολιτικής εξουσίας μέσα από μια δοκιμασμένη τεχνολογία νεανικής διαμαρτυρίας. Το να κρίνουμε αν κάτι είναι ή δεν είναι χρωματιστή επανάσταση είναι εφικτό μόνο εφόσον επέλθουν ξεκάθαρα αποκαλυπτικές συνθήκες, αναγκαίες και ικανές.
Η ανάδυση της μη αριστερής αριστεράς (J. Petras): Δεύτερο μέρος
Η μετάβαση της Μη Αριστερής Αριστεράς: Απ' το δρόμο στα δημόσια αξιώματα
Απ' το δρόμο, η ΜΑΑ μετακινήθηκε πολύ γρήγορα στις εκλογές και από τις εκλογές προχώρησε σε συμμαχίες με παραδοσιακά κόμματα. Πάρθηκαν στρατηγικές αποφάσεις από μια μικρή κλίκα προσωποπαγών ηγετών: η "συμμετοχική δημοκρατία" επανακαθορίστηκε ώστε να αναφέρεται μόνο στον τοπικό ακτιβισμό και τα ζητήματα της γειτονιάς -- και όχι εθνικά θέματα, που ήταν η σφαίρα "ειδικών."
Ο ΣΥΡΙΖΑ, το πρώτο κόμμα ΜΑΑ το οποίο πήρε την εξουσία, αντανακλά το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στη ριζοσπαστική πόζα των ηγετών του και την δουλοπρεπή τους συμμόρφωση προς την καθεστηκυία εξουσία (την Τρόικα: ΔΝΤ, Ευρωπαϊκή Κομισσιόν, Κεντρική Τράπεζα), από τη στιγμή που εκλέχθηκαν στην κυβέρνηση.
Τρίτη 23 Ιουνίου 2015
Η ανάδυση της μη αριστερής αριστεράς (J. Petras): Πρώτο μέρος
του James Petras
Information Clearing House
Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας έχουν λάβει χώρα ουσιώδεις αλλαγές στη Νότια Ευρώπη. Οι αλλαγές αυτές έφεραν τη ρήξη με προηγούμενους πολιτικούς προσανατολισμούς, φέρνοντας ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση, σχεδόν, των παραδοσιακών αριστερών κομμάτων, την παρακμή των συνδικάτων και την ανάδυση του "μεσοαστικού ριζοσπαστισμού."
Τα νέα πολιτικά κινήματα, που υποτίθεται ότι βρίσκονται στην αριστερά, δεν βασίζονται πια στους ταξικά συνειδητούς εργάτες, ούτε και αποτελούν κομμάτι της ταξικής πάλης. Παρομοίως, στα δεξιά, δίνεται μεγαλύτερη σημασία στην κλιμάκωση της οπισθοδρομικής δυνατότητας του κράτους παρά στην αναζήτηση οικονομικών αγορών.
Δευτέρα 22 Ιουνίου 2015
Palabras de Hugo Chávez: Σοσιαλισμός, Αϊτή
Ακούστε να σας πω κάτι. Έγινα πρόεδρος πριν 11 χρόνια. Και ήμουν πολύ εύπιστος. Πίστευα μέχρι και στον "τρίτο δρόμο." Αλλά ήταν όλα μια φάρσα. Νόμιζα πως ήταν εφικτό να συγκροτηθεί ένας καπιταλισμός του Ρήνου, να δοθεί ανθρώπινο πρόσωπο στον καπιταλισμό, αλλά κατάλαβα ότι είναι ανέφικτο, ότι είχα λάθος. Δεν είναι εφικτή η δημοκρατία στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο καπιταλισμός είναι η σφαίρα της αδικίας, η τυραννία των πλουσιότερων σε βάρος των φτωχότερων. Ο Ρουσώ είπε, "ανάμεσα στους ισχυρούς και τους αδύναμους, όλη η ελευθερία καταπιέζεται. Μόνο ο κανόνας του δικαίου σε ελευθερώνει." Γι αυτό, ο μόνος δρόμος για να σωθεί ο κόσμος είναι ο σοσιαλισμός. Ένας δημοκρατικός σοσιαλισμός. Δεν έχουμε δικτατορία εδώ. Εξελέγην τρεις φορές. [...] Είμαι δημοκράτης. Έχω τη νομιμοποίηση που μου δίνει ο λαός. Αυτός είναι ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, ο σοσιαλισμός εντός της δημοκρατίας. Αυτή είναι η λέξη-κλειδί: δημοκρατία, η ισχύς του λαού.
Ούγκο Τσάβεζ, συνέντευξη στο BBC, 2010.Η "συνεισφορά" του International Socialist Organization
Η συνεισφορά της στην πάλη για τον σοσιαλισμό περιλαμβάνει τα εξής.
Υποστήριξε, τουλάχιστο σε αρχικό στάδιο:
Τόμας Σανκάρα – Μπουρκίνα Φάσο: παράδειγμα της παλιάς “καλής Ευρώπης των αρχών και αξιών”
Για τους αριστερούς λιβανιστές του Ιμπεριαλισμού, η παλιά Ευρώπη, η Ευρώπη της δεκαετίας του 70 και του 80 είχε ένα προοδευτικό δρόμο, σε αντίθεση με τώρα που τον έχασε και έπεσε στην λακκούβα του νεοφιλελευθερισμού. Διότι για δαύτους, πρόκειται περί λάθους όχι περί μιας ενιαίας συγκεκριμένης πολιτκής γραμμής η οποία αναπτύχθηκε στην μορφή που έχει σήμερα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)